حضرت عشق بفرما که دلم خانه توست

سر عقل آمده هر بنده که دیوانه توست

به قول یکی از دوستان قراره به ماه کنم.ببخشید که دیر شد میدونم که خودم تنبلی کردم راستش تو این مدت به یه تنبلی جالبی مبتلا شده بودم که ازش خیلی لذت می بردم در عین حال اینکه از شلوغی فرار می کردم خیلی دوس داشتم که فقط و فقط مال خودم باشم و کاری به کار کسی نداشته باشم. از فکر و خیالات آخر سال که باعث شده بود 68 کیلو بشم خودم رو راحت کرده بودم طوری که از بس خوردم و خوابیدم و کتاب خوندم و از جام تکون نمیخوردم که الان شدم 74 کیلو با اینحال چند روز هست که سعی کردم از اینتبلی جالب دست بکشم و کمی هم فعالیت کنم پیاده روی و ورزش و تمرین گیتار دو سه هفته ای هست که بدجوری مشغولم کرده است.

همین دیروز سالگرد دومین سال وبلاگم بود خوب یادمه دو سال پیش شروع کردم روز 5 اردیبهشت بود که حال و احوالم زیاد خوب نبود قبلا چون پرشین بلاگ می نوشتم اما اون وبلاگ رو حذفش کردم تا اینکه تو یه روز بهاری دوباره شروع کردم و فرداش تولدم بود و چقدر از اون روز خاطره دارم.

دلم میخواد امروز تو اولین روز بیست و پنج سالگیم به حرفهایی اشاره کنم که کمتر وقت کردم بنویسم.

دیگه بعد از این قرار نیست از احساس و عشق خودم حرفی بزنم واقعیت امر اینه که من با نازبانو (اسم واقعیش این نیست و به احترام و حرمت احساسی که من به نام عشق به او داشتم این نام رو براش انتخاب کردم و هیچوقت اسم واقعیش برای کسی نخواهم گفت) یه قراری گذاشتم روز بیست و سه آبان هشتاد و دو باهاش قرار گذاشتم که تا آخر دانشگاه به غیر از اون کسی رو دوس نداشته باشم و به کسی هم پیشنهاد دوستی ندهم چون خودش گفت برو با یکی دیگه دوست شو و من برای اثبات علاقه ام به اون گفتم که حاضرم سر دست خودم شرط ببندم که هیچ وقت سراغ دختری دیگه ای تو این مدت نخواهم رفت، اوایل فکر میکردم که جنون آمیزه و حتی دوستام میگفتن دیوونه ای و تو نمی تونی چنین کاری کنی ولی من پاش وایسادم و موندم و تو این مدت فقط یه دوست از جنس دخترا داشتم که اونم دوست نبود بلکه خواهرم بود و این روزا این سوگند خانوم مثل یه خواهر مهربون و دلسوز کمکم کرد و پناه دلتنگیام شد و همیشه هم بهم میگه خودت رو دستکم نگیر که لیاقتت بیشتر از اینهاست و الان از اون همه دوست و رفیق و آشنا فقط همین سوگند برام مونده، خیلی کمکم کرد خیلی سعی کرد تا بتونه مشکل من و نازبانو رو حل کنه اما نشد، و چقدر صادقانه هم تلاش کرد ولی حیف نشد و هر وقت خبری خوشحال کننده از نازبانو بهش میدادم اون بیشتر از من خوشحال می شد بهرحال گذشت. من تو نوشته قبلی گفتم از اون نه نشنیدم در حالی که چرا یه جورایی شنیدم اما چه جوری؟ من فقط از این عشق دوستی با اون رو می خواستم، روزی که به مادرم گفتم عاشق شدم بهم گفت بریم خواستگاری ( درست سه سال و نیم پیش) یه لحظه ترسیدم ترسیدم از اینکه با بچه بازی و اینکه هنوز خامم و این ممکنه فقط یه احساس زودگذر باشه و دیدن چند تا دختر دیگه نازبانو رو فراموش کنم، به مادرم گفتم که نه نمیشه و بهونه کار و پول و سربازی رو آوردم، اما نمیدونستم که اینگونه پای قول و قرارم میمونم .آره نازبانو برای دوستی با من نه گفت نه تنها به من که به همه پسرا نه گفت کاری که قبلا از این من در مقابل دخترا می کردم و بازم می کنم.

اما این روزا نمیخوام قدم پاپیش بذارم و برم خواستگاری، می ترسم بازم همون ترس همیشگی، می ترسم غرورم بشکنه می ترسم نتونم اون آدمی باشم که بتونم کسی رو خوشبخت کنم. این چند روز و با توجه به حرفهای بعضی دوستان که کامنت گذاشته بودند و تفکر و تعقل بسیار راهی رو میرم که باید قبلتر می رفتم و اونم سکوت بود و اینکه نازبانو نباید می فهمید که من عاشقش شدم به همین خاطر سکوت میکنم و همه چیز رو مثل خودش به پای تقدیر می ذارم و به قول یه حرف قدیمی :« اگه عاشق کسی هستی بزار بره اگه برگشت عاشق واقعیه اگه نه بدون از اول مال تو نبوده » به این کاملا معتقدم من حق ندارم برای انتخاب کردن، کسی رو در مخمصه قرار بدم اگه احساسی هم به کسی دارم برای خودم هست شاید طرف مقابلم نخواد اون احساس رو متقابل به من داشته باشه به همین خاطر در نهایت احترامی که برای نازبانو دارم دلم میخواد که خودش راهش رو انتخاب کنه اگه نه هم بگه به حرمت همون احساس پاکی که داشتم و اینکه به نظر اون احترام گذاشته باشم بدون هیچ چون و چرایی می پذیرم و اگه یه روز بهم بله گفت و خواست شریک زندگیم بشه و تو سفر زندگی همسفر باشم به دیده منت میذارم و تا حدی که در توانم دارم برای خوشبختیش فروگذار نخواهم شد.

تا اون روز هم من کارهای زیادی دارم که باید انجام باید به سربازی برم در صورت امکان ادامه تحصیل بدم به کارم برسم و برای خودم یه زندگی مستقل درست کنم.

من این حرفها رو چند وقت پیش به خودش هم رسوندم با اینکه ندیدمش و نمیخوام ایمیل هم بزنم چون باید یه جایی این رشته پاره بشه و من خودم شروع کننده بودم، خودمم تمومش می کنم.

یه ترانه دو سال پیش بعد از برخورد دوستانه و مهربانانه ای که باهام داشت نوشتم . قضیه از اونجا شروع شد که من برای جشن تولدم بچه ها قرار شد که تو دانشگاه برگزار کنن و یه جعبه شیرینی گرفتند و سر کلاس مقاومت مصالح کلی گفتیم و خندیدیم بعد قرار شد که من برم و به اون هم شیرینی تعارف کنم با اینکه می دونستم باید آروم باشم اما نمیتونستم با دوست و همکلاسیش بود و رفتم شیرینی رو تعارف کردم و مناسبتش رو پرسیدن و منم که انگار یخ آب شده باشه با شوخی و خنده گفتم که یه سال پیرتر شدم و اونا با تعارف و این حرفها« نه آقای یارمحمدی این چه حرفی که می زنید هنوز اول راهید و ...» منو بدرقه کردند شب تو خونه جشن بود

نازی جان

بازدل مجنون من، فدای تو

دلم، عاشق چشم زیبای تو

تو این هوای بارون و ترانه

مونده فقط، طنین صدای تو

دل از تو نمیکَنَم نازی جان

غم نشسته به تنم نازی جان

واسه اون چشای عاشق تو

این طلسمو میشکنم نازی جان

طعم لبات رنگ چشات مث عسل

کتاب چشمای نازت  پر از غزل

دوس دارم برای تو ترانه بگم

ترانه هایی  از این عشق بی بدل

خواب تو رو می بینم نازی جان

به عشقت شب نشینم نازی جان

این  ترانه ها هم  قسمت تو

به تو ترانه چینم  نازی جان

«اکبر یارمحمدی»

بهرحال یه یادآوری خاطره بود یه زمانی این ترانه رو برای خودم گفته بودم ولی الان اونو تقدیم همه کسانی میکنم که عاشقن و معشوقشون رو دوس دارند بهرحال هر کسی یه نازبانویی داره و بهش می نازه.ما که ندیدیم خوش به حال اونایی که لحظاتی پر از عشق و شور تو زندگیشون جاریست. 

گفتم که دیگه از غم نخواهم گفت به زندگی امید دارم و خیلی دوسش دارم و براش تلاش خواهم کرد. دوس ندارم که یاس و نومیدی باعث بشه که از زندگی غافل بشم هیچ ناله نکردم و نخواهم کرد و از خدا می خوام که کمکم کنه. از خدایی که واقعا برازنده نام حضرت عشق هست. بهرحال هر کسی که دور و برم بوده منو یه جور شناخته و دیده و میبینه اما تو یه ترانه که حرف دلم به حضرت عشق هست گفتم که کی هستم و چی میخوام.

محکوم

من کیم؟ ترانه ای  مانده در یک دل شکسته

به باد رفته در دست حادثه و به غم نشسته

من کیم؟ مرغکی پر بسته در آسمان غمبار

شعری ناخوانده در دستان بی رحم این روزگار

در این برد و باخت قمار عشق به سادگی باختم

عمری به نبودت، تو را در ترانه هایم ساختم

ای عشق، ای ناجی تمام لحظه های دلگیرم

مرا امید بخش ، مرامحرم باش تا نفس بگیرم

من به ترانه محکومم، به اشک عاشق غمگینم

من برای هجرت از این بغض جدایی سنگینم

به رقص باران و ترانه، به غبار جاده

تنها مانده ام تنها، با تنی از نفس افتاده

قصه  ترانه گوی خسته را به کسی نگو

مرهم ترانه را نگیر در قحطی آبرو

جان مرا بگیر یک نفس و عشق را از من نگیر

به نام حضرت عشق ترانه من شده اسیر

بی قرار برای لحظه ای با تو نفس کشیدن

رهسپارم به جاده های نگاه تو  رسیدن

من به ترانه محکومم، به اشک عاشق غمگینم

من برای هجرت از این بغض جدایی سنگینم

«اکبر یارمحمدی»

این ترانه با اینکه حال و احوال امروزم تا حدودی هست اما بعضی قسمتاش با اینکه یاس و نومیدی هست باز هم دوسش دارم چون این ترانه رو تجربه کردم. اما خوشحالم که الان زیاد نومید نیستم و دوس دارم همیشه اینگونه باشم.

بهرحال هر چی حضرت عشق برام رقم بزنه راضی هستم و راضیم به رضای او. 

پانوشت:

در مورد کامنتهای نوشته قبلی یک مورد که توهین آمیز بود جوابش رو دادم اما در مورد «یه آَشنای دور» با اینکه دوس داشتم بدونم کی هست ولی با اینحال حال به حرفاش خیلی فکر کردم و اگه بگم تا حدودی هم در این تصمیمم دخیل بود بیراه نبود حتی حرفهای «فاطمه خانوم»‌رو هم قبول دارم و نباید بیش از اینها زندگی رو به خودم سخت بگیرم اما حرفی هم دارم با «هانیه خانوم» عزیز ؛ بله عزیز من بی ادعا هستم و به همین خاطر وارد بازیهای ترانه نویس ها نشدم یه روزگاری برای دلم می نوشتم و این روزا هم اگه دلم هوایی بشه باشم می نویسم و تشکر دارم از «کاملیا خانوم» که راهنمائیم کردند ولی عزیز جان بذار لباش بسته باشه حداقل اینگونه تموم شدن خودم رو راضی میکنه چون از شکستن غرور من خوشش نمیاد و دلم نمیخواد دست حادثه طوری رقم بزنه که اون بازم غرورم رو بشکنه که خودش راضی نیست و منم به کاری که اون راضی نیست راضی نیستم و انجامش نمیدم.

دیگه حرفی ندارم جز اینکه یه استاد گیتار داشتم به اسم آقای دکتر سعید بهرامی که بهم می گفت:« اگه تونستی تا بیست و چهار سالگی ازدواج کن والا مثل من میمونی بعد از سی سالگی» می گفتم :«چرا» می گفت:«آخه تا بیست و چهارسالگی پسرا عقل درست و حسابی ندارن و بلا نسبت خر تشریف دارن اما بعد از اون به یه باره عاقل میشن»

حالا من عاقل شدم و امروز روز تولدم هست و هنوز نمیدونم برام چه کادویی گرفتن، بوهایی که از خونه و از خواهر و مادرم به مشامم میرسه اینه که قراره سورپرایز بشم چون خیلی میگن و میخندن.

امیدوارم شما هم همیشه شاد باشید ببخشید که مطلب امروز طولانی شد تلافی یه ماه رو درآوردم و قول میدم از این پس بیشتر و بهتر بنویسم.

در پناه حق عاشق و آبی و سرفراز باشید/ اکبر یارمحمدی